Είμαι ένα πλάσμα του βυθού, ένα ασυνήθιστο πλάσμα. Μπορεί να με ξέρετε, μπορεί και όχι. Είμαι το χέλι, ένα ψάρι με ιδιαίτερη ιστορία, γεμάτη ταξίδια. 

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Καταρχάς, να σας συστηθώ. Ονομάζομαι Λούπι, ένα ουδέτερο όνομα, γιατί το φύλο μου δεν είναι καθορισμένο τώρα που είμαι μικρό. Αφού σας συστήθηκα, ας περάσουμε επιτέλους στην ιστορία μου, που ξεκινάει χιλιόμετρα μακριά, στη θάλασσα των Σαργασσών. Εκεί άνοιξα για πρώτη φορά τα μάτια μου, εκεί συνειδητοποίησα πως δεν ήμουν σαν τα άλλα ψάρια. Ήμουν μικρό και διάφανο, σαν ένα φυλλαράκι. 

Με τη γέννησή μου ξεκίνησε και το ταξίδι μου. Έπρεπε να φύγω, μη με ρωτάτε γιατί, απλά ένιωθα ότι έπρεπε να φύγω, κάπου μακριά. Μέσα μου κάτι με καλούσε. Κι αφέθηκα. Εμπιστεύτηκα το νερό. Αλλά ήμουν πολύ μικρό, μια κουκιδίτσα τόση δα. Τα ρεύματα με παράσερναν, ταξίδευα σε άγνωστα νερά για μεγάλο διάστημα. Φοβόμουν… και για να χειροτερέψουν τα πράγματα, από μέρος σε μέρος τα πάντα ήταν διαφορετικά. Τα ψάρια, τα φυτά, άλλαζαν χρώμα και σχήμα. Αλλά πίστευα στη φύση, αυτή πάντα ξέρει. Πέρασαν μήνες και μήνες, ώσπου έφτασα στις ακτές της Ευρώπης. Ένιωθα πως το σώμα μου είχε αλλάξει. Είχε γίνει πλέον κυλινδρικό, αλλά παρέμενε διάφανο, σαν γυαλί.

 Γι’ αυτό οι άνθρωποι με αποκαλούν «γυαλόχαρτο». Περνώντας στην Ευρώπη, ένιωσα το νερό να αλλάζει. Να ρέει πιο εύκολα, πιο απαλά, πιο φιλόξενα. Το ταξίδι συνεχιζόταν κι όλο αλλάζαν τα νερά. Από τα γαλαζοπράσινα νερά της Μεσογείου πέρασα σε σκουρόχρωμα νερά. Κατάλαβα τότε, πως λογικά, βρισκόμουν σε ποτάμι. Γλιστρούσα στην αγκαλιά του τη δροσερή και το χώμα του το πετρώδες. Τα βράδια βέβαια φοβόμουν καθώς έπρεπε να βρίσκω σημεία να κρύβομαι. Πίσω από φύκια, σε σπηλιές. Και ταξίδευα, συνεχώς, για μέρες και νύχτες. Ένας ήταν ο στόχος μου: να μεγαλώσω, να μεστώσω, για να ετοιμαστώ για το ταξίδι του γυρισμού, για εκεί όπου γεννήθηκα. 

Κολυμπούσα, προσηλωμένο στο σκοπό μου, έψαχνα για περάσματα κάθε φορά που κάποιο εμπόδιο μου έφραζε το δρόμο. Ώσπου μία μέρα … κάτι σκληρό, παγωμένο, αδιαπέραστο, ορθώθηκε μπροστά μου. Έψαχνα να βρω μια δίοδο, ένα κενό, προσπάθησα να σκαρφαλώσω. Ξέρετε, μπορώ να μείνω κάμποσο έξω από το νερό, αρκεί να μείνω υγρό. Αδύνατο! Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Έπρεπε να περάσω. Σκαρφάλωνα, προσπαθούσα να γαντζωθώ, να μη γλιστρήσω, αλλά μάταια. Ξανά και ξανά. Πονούσα. «Γιατί; Ποιος ευθυνόταν γι’ αυτό; Γιατί δεν μπορούσαν να αφήσουν έναν μικρό διάδρομο; Τι θα έκανα τώρα;». Ήταν οι σκέψεις μου. Έτρεμα. Έψαχνα απεγνωσμένα κάποιο τρόπο για να γυρίσω πίσω.

Να ολοκληρώσω το ταξίδι που ήταν γραμμένο στη μοίρα κάθε χελιού. Τα μάτια μου είχαν θολώσει ή μήπως ήταν τα νερά του ποταμού έτσι; Ξαφνικά είδα κάτι. Δεν έμοιαζε με πέτρα. Δεν έβλεπα καλά, είχα αποκάμει κι από την προσπάθεια. Πλησίασα και τότε το είδα. Ίδιο με εμένα. Κυλινδρικό, καφέ και λείο. Κουλουριασμένο, αβοήθητο και άψυχο. Τελικά, ο γυρισμός στη θάλασσα των Σαργασσών ίσως να μην είναι στη μοίρα του κάθε χελιού. 

Once Upon an Eel...

I am a creature of the deep water, somewhat bizarre. You may know me, or perhaps not. I am an eel, a fish with a remarkable story, full of travels.

Let’s take things from the beginning, though.

 First of all, let me introduce myself. My name is Loupi — a neutral name, because my gender is not yet determined while I am still young. Now that we’ve met, let me tell you my story, which begins thousands of miles away, in the Sargasso Sea.

That was where I first opened my eyes. That was where I realized I was not like the other fish. I was tiny and transparent, like a little leaf.

With my birth, my journey also began. I had to leave — don’t ask me why — I simply felt that I had to depart for a destination far away. Something inside me was calling. And so, I surrendered myself to the water. I placed my unconditional faith on it.

I was so small, just a tiny speck. The currents carried me away through unknown waters for a very long time. I was afraid… and to make matters worse, from place to place everything was different. The fish, the plants — constantly changing color and shape. But I trusted nature; she always knows.

And time passed by, months on end, until I finally reached the shores of Europe. I felt that my body had changed. It had become cylindrical, though it remained transparent, like glass. That is why humans call me a “glass eel.”

As I entered Europe, I felt the water change. It flowed more gently, more softly, more welcomingly. The journey continued, and the waters kept changing. From the blue-green waters of the Mediterranean I passed into darker waters. Then I realized that I must be in a river.

I slipped through its cool embrace and over its rocky bed. At night, however, I was frightened and I had to find places to hide — behind seaweed, inside caves. And still I traveled, constantly, day and night.

I had only one goal: to grow, to mature, so that I could prepare for the journey back — back to the place where I was born.

I swam, focused on my purpose, searching for passages whenever some obstacle blocked my path.

Until one day…something hard, cold, impenetrable rose before me.

I searched for an opening, a gap. I tried to climb over it. You know, I can survive for quite a while outside the water, as long as I stay moist.

In vain.

My heart was pounding. I had to get through. I climbed once more, trying to cling on, trying not to slip — but it was hopeless. Again and again. I was in pain.

“Why? Who was responsible for this? Why couldn’t they leave a small passage? What would I do now?” These were my thoughts. I was trembling, desperately searching for some way to go back home. To complete the journey written in the fate of every eel.

My eyes got heavy — or perhaps it was the river water itself.

Just then I saw something. It did not look like a rock. I could barely see; I was so exhausted from all that effort. I moved closer, and then I saw it. It was just like me. Cylindrical, brown, and smooth. Curled up, helpless, lifeless.

It seems that the return to the Sargasso Sea is not part of every eel’s destiny.

I felt heavy. I could no longer control my body. I curled beside the other eel, hugging my own body. I closed my eyes for a moment and wished that no eel would ever suffer my fate. My eyes sealed completely…forever.